Czytaj dalej
jest obecnie największym graczem na rynku szkockiej whisky, nie tylko zresztą słodowej. Koncern posiada na własność aż 29 gorzelni whisky słodowej (do niedawna nawet 30 – patrz: Tormore). Oraz jedną, za to najwięcej produkującą, gorzelnię whisky zbożowej.
Diageo
Wiadomo, że przy takiej ilości gorzelni Diageo stworzyło własny podział zakładów na te, które produkują własne single malty (np. Caol Ila, Lagavulin, czy Knockando) oraz na tzw. „konie robocze” „przygotowujące” destylaty do blendów (choćby i własnych, np. J&B, czy Johnnie Walker). Poniżej co nieco o tych drugich, na co dzień schowanych nieco w cieniu.
Do maltów i do mieszanek
Mannochmore to jedna z młodszych szkockich gorzelni – jej początki datuje się na rok 1971. Jest to bardzo ciekawa destylarnia – otóż powstała na terenie innej, siostrzanej gorzelni Glenlossie. Produkuje lekką, owocowo-kwiatową whisky do blendów, m. in. Johnnie Walker, Dimple, czy Haig. Pojawiła się kiedyś na rynku pod nazwą Loch Dhu, ale to już zagadka do rozwiązania dla Was…
Mannochmore
Zakład stworzony w 1876 roku przez Johna Duffa. Duff był niezwykle prężnym przedsiębiorcą, założył w następnych latach kilka innych gorzelni (Longmorn, Benriach). Do dziś cicha i mało znana gorzelnia, która aż do 2007 roku dzieliła pracowników z wybudowaną na jej terenie w 1971 roku Mannochmore. Produkuje lekką, kwiatowo-trawiastą whisky.
Glenlossie
Zaczynała w 1891 roku pod nazwą Glenisla-Glenlivet. Obecną nazwę zyskała w 1895 roku. Wybudowana na terenie działającego od 60 lat młyna Strathisla Mills. Generalnie bardzo cicha gorzelnia, o której niewiele wiadomo. Swego czasu na jej terenie działała…fontanna z whisky. Wytwarza łagodną, owocową, nieco trawiastą i oleista whisky.
Strathmill
Stara i tajemnicza gorzelnia z 1852 roku. Jej piękna nazwę tłumaczy się jako „Zielona dolina” lub „Zielony liść”. W 1889 roku przebudowana, a w tejże przebudowie palce maczał Charles C. Doig. Dailuaine była pierwszą szkocką destylarnią ze słynna już pagodą Doiga. Wytwarza dość ciężkie, mięsiste i słodkie destylaty, z akcentami trawiasto-orzechowymi i pikantnymi.
Dailuaine
Inchgower powstała w 1871 roku dzięki… upadkowi innej gorzelni – Tochineal. Przez wzgląd na położenie (rybacka wioska Buckie w hrabstwie Moray) produkuje bardzo nietypową, tudzież równie rozchwytywaną wśród blenderów i niezależnych bottlerów whisky. Jej charakter jest nieco morski, słony, z dodatkowymi akcentami orzechowo-trawiastymi, pikantnymi i woskowymi. Dodatkowy wpływ beczek po sherry sprawia, że nazywana jest „Manzanillą ze Speyside”.
Inchgower
Gorzelnia ze Speyside, która swą historię poczęła pisać w 1826 roku. Aż do 1955 roku zajmowano się tu także uprawą własnego jęczmienia. Ma burzliwą historię, obfitującą w kataklizmy (powódź, pożar), jak i bankructwa właścicieli. Od 1925 roku w dossier Diageo (wtedy DCL). W latach 1974-2007 stosowała nietypową metodę produkcji – częściowo potrójną destylację. Wytwarza lekką, kwiatową, odrobinę pikantną whisky.
Benrinnes
Założona w 1819 roku przez przedsiębiorczego, ale i bezwzględnego George’a Granville’a Levensona-Gowera, ówczesnego najbogatszego człowieka w Wielkiej Brytanii. W 1967 roku obok pierwotnej Clynelish zbudowano bliźniaczą gorzelnię (początkowo nazwano ją Clynelish B, od 1969 roku zyskała miano Brora). Kultową Brorę zamknięto w 1983 roku, ponownie otwarto zaś dopiero w 2021 roku. Clynelish pracuje bez przerw, produkując whisky, gdzie najbardziej charakterystycznym aromatem jest dym ze zdmuchniętej świecy.
Clynelish
Destylarnia założona w 1817 roku przez nietuzinkową postać – „Ślepego kapitana” Hugh Munro. Od 1933 roku w rękach Diageo (DCL). Wielokrotnie zwiększano i zmniejszano produkcję. Od 200 roku posiada unikalną prasę filtracyjną (używaną w browarach, bardzo rzadko w gorzelniach whisky), która pozwala zwiększyć wydajność. Produkuje ponad 10 milionów litrów trawiasto-oleistej whisky rocznie.
Teaninich
Jedna z 6 działających do dziś gorzelni w „światowej stolicy whisky”, czyli miasteczku Dufftown. Powstała pod koniec boomu na whisky ostatniego dziesięciolecia XIX wieku (1897 rok). Od samego początku zyskała uznanie samego króla Edwarda VII. Od 2007 roku posiada niewielkie portfolio pod szyldem The Singleton of Glendullan. Wytwarza owocowo - trawiasto - pikantną whisky.
Glendullan
Powstała w 1878 roku jako Mill of Rothes (lub Millhaugh) i w pierwszych latach działała jako…młyn zbożowy. Znajdziemy ją w drugim (po Dufftown) najważniejszym dla produkcji szkockiej whisky słodowej miasteczku – Rothes. Po upadku Grand Metropiltan od 1997 roku we władaniu Diageo. Wytwarza lekką, nieco oleistą i orzechową whisky.
Glen Spey
Jako że w rękach Diageo jest niemal 30 gorzelni słodowych wiadomym jest, iż gros z nich będzie wykorzystywana do produkcji destylatów pod blendy. 10 zakładów, o których wcześniej napisałem nie wyczerpuje więc tematu. Warto przyjrzeć się także m. in. Linkwood, czy piekielnie dobrej Blair Athol. Zresztą, w Diageo wybór ogromny, a i bottlingów, na szczęście, coraz więcej…
Nie wspomniałem o…